Obiter Dictum

Notes on the adventure of life.

Op slot.

leave a comment »

In een stal achter een hekken met een groot zwart slot erop. Daar zit de kat nu al bijna vier maanden terwijl zijn baasje in het ziekenhuis ligt. 

Het slot kwam er op 6 december. Toen vond Mevrouw De Verre Familie dat het welletjes was geweest dat ik elke dag langs ging om Rocco wat snoepjes en een knuffel te geven. Ik had het zijn baasje nochtans beloofd, lang voor zijn 86ste verjaardag, op een zomerse dag nadat hij zich had ingeschreven in het rusthuis en met tranen in de ogen aan onze voordeur stond om het te vertellen en vroeg “Maar wat gaat er met Rocco gebeuren?” en ik antwoorde “Ik ga voor hem zorgen, beloofd. Hij mag dan bij ons komen women.”

Maar het leven loopt niet altijd zoals gehoopt en het rusthuis werd een onverwachte spoedopname in het ziekenhuis. Een week werden er twee, oktober werd november en uiteindelijk 6 december. Het oude mannetje en de roste kater die achter hem aanwaggelde waren uit het straatbeeld verdwenen. Rocco bleef alleen achter.

Mevrouw De Buurvrouw zorgt voor Rocco. Elke dag gaat ze een keer langs, geeft hem korreltjes en ververst af en toe zijn kommetje water. “ ’T es n kat en ie heeft al dat ie nuedig heeft,” vertelde ze me in november toen ik zei hoe jammer ik het vond dat hij daar al weken alleen zat. 

Rocco zat de afgelopen weken vaak aan het hekken, hoor ik ook van andere buren die er passeerden op dagelijkse corona-wandeling. Hij slaapt in de zolder van de stal, in een mandarijnenkistje met een krant erin. Ik bouwde het om tot een warm nestje met oude wollen dekens en afgedankte fleecekes, vond een stuk isomo en schoof het eronder om de nachtkou tegen te houden. Elke dag ging ik langs, babbelde ik ermee, legde ik zijn dekentjes terug goed en nam hem op mijn schoot voor een knuffel. Af en toe stonden er aan het hekken nog schaaltjes met restjes. Ik was blijkbaar niet de enige die Rocco wat wou verwennen.

Voor Sinterklaas kreeg Rocco een groot, zwart slot op het hekken. Mijn plastieken schaaltje stond netjes ervoor op het voetpad. De boodschap van Mevrouw De Buurvrouw was duidelijk: Jij hebt hier niets te zoeken. Rocco is jouw zaak niet. 

Aan de andere kant van het hekken schuurde Rocco miauwend om aandacht. Ik duwde er wat snoepjes onder door en stak twee vingers door de draad om zijn kopje te wrijven. Mijn keel trok dicht. Wie ging Rocco nu knuffelen? Ik kneep mijn leeg snoepjeszakje dicht, verbeet mijn tranen en draaide om, terug naar huis. 

Uren later voor de kachel dacht ik steeds aan Rocco, vroeger 24/7 bij zijn baasje, nu 24/7 alleen in de stal en ik vroeg me af: wat is er nu eigenlijk gewonnen met dat slot?

Ondertussen is het midden januari. De eerste sneeuw is gevallen. ‘S nachts vriest het. Rocco zit er nog steeds. In november snauwde Mevrouw De Verre Familie me toe dat er een ‘oplossing’ kwam, maar dat het ‘nog een tijdje gaat duren’. Een kat vier maanden alleen laten zitten, daar zag ze geen graten in.

En ik? Ik blijf elke dag even staan aan het hekken om zijn kopje te wrijven. Dan denk ik ook telkens aan De Dames die vinden dat Rocco niets tekort komt, en wens ik hen – en ons allen – een warm hart zonder groot, zwart slot erop in deze donkere rare tijden. 

Written by sabineclappaert

December 11, 2020 at 5:25 pm

Posted in Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

<span>%d</span> bloggers like this: