Obiter Dictum

Notes on the adventure of life.

Vader vangt op: twee vaders vertellen over hun zorgend aandeel in hun gezin.

leave a comment »

(verschenen in De Morgen Wax, 4 September 2010)

JURGEN VAN SCHOORS (44), papa van Flore (13)

Foto's Jonas Lampens / Yorick Jansens

Jurgen Van Schoors is kok in een medisch pedagogisch instituut, zijn vrouw Sophie Peremans (40) leidt haar eigen marketingbureau, Fuel MarCom. In de twintig jaar dat ze samen zijn heeft hij altijd het grotere deel van het huishouden en de zorg voor Flore op zich genomen.

“Ik ben kok in een medisch pedagogisch instituut en ik werk vaste uren. Sophie daarentegen is altijd al zeer gedreven bezig geweest met haar carrière. Vorig jaar richtte ze haar eigen marketingbedrijfje Fuel MarCom op en sindsdien werkt ze de lange uren die daarbij komen kijken. Maar ook daarvoor, toen ze nog in dienstverband werkte als communicatiemanager was ze vaak laat thuis.” Hij glimlacht vertederd: “Ze is gewoon een adrenalinebeest.”
“Ik vind het fantastisch dat ze haar mannetje kan staan en zich zo vol overgave toespitst op wat ze graag doet. Weet je, jaren geleden, toen we net hadden beslist dat we een kindje wilden, koos ze bewust voor een 9 to 5 baan. Maar elke dag kwam ze een beetje meer met een Hush Puppy gezicht thuis. Ze heeft vaak geweend, was bedrukt omdat ze geen uitdaging vond in haar werk. Ze heeft echt geprobeerd een stap terug te zetten, maar ik kreeg zo’n ongelukkige vrouw thuis ’s avonds dat ik tegen haar heb gezegd: ‘Alsjeblieft schat, ga gewoon weer doen wat je graag doet!’
“Voor ons gezin werkt het op deze manier. Ik zorg voor het huishouden en voor de opvang van Flore en Sophie spitst zich toe op haar carrière. De boekhouding en de strijk, die doet Sophie nog. De rest doe ik. Ik ben zelfs vier vijfde gaan werken toen Flore naar school begon te gaan, zodat ik haar beter kon opvangen, haar kon helpen met haar huiswerk en zo ook meer tijd had voor het huishouden. Nu nog ben ik diegene die ’s morgens de ontbijttafel dekt, de boterhammen van Flore maakt en haar naar school voert. Ik werk op enkele minuten van thuis en tegen vijf uur, als Flore thuiskomt van school, ben ik meestal ook terug thuis, heb ik de boodschappen gedaan, controleer ik of ze haar huiswerk maakt en begin ik aan het avondeten. Tegen een uur of zeven komt Sophie meestal thuis. We proberen als gezin ’s avonds altijd samen te eten.”

Schoon leven.
Op de vraag hoe hun omgeving reageert op het feit dat hij het overgrote deel van het huishouden en de zorg voor Flore op zich neemt, antwoordt Jurgen ietwat weemoedig. “Niet goed. Vaak zie je in de mensen hun ogen dat ze het niet normaal vinden. Vroeger hadden we er meer last van. Maar nu trekken we er ons niets meer van aan. “Ooit zei iemand tegen Sophie: ‘Gij hebt ook wel een schoon leven: nooit iets moeten doen’. Alsof ze thuis niets deed en een carrière uitbouwen geen hard werk is! Mensen staan er blijkbaar niet bij stil dat dit een gezinsbeslissing is, die we met zijn tweeën hebben genomen.
“Bovendien is Sophie een fantastische moeder. Ze kan veel beter praten met Flore dan ik, ze is diplomatischer en ze kan beter luisteren. Dat zorgt ervoor dat ze een heel hechte band hebben en dat alleen al is voor mij goud waard.”
“Weet je, voor ons klopt het plaatje. Wij voelen en vullen elkaar perfect aan. Ik vind haar tomeloze energie en gedrevenheid fantastisch, en ik weet dat ik haar rustpunt ben als ze thuis komt. Tijdens het weekend doen we wat we allebei graag doen: rustig samen ontbijten, op restaurant gaan of af en toe een feestje geven. Ik kook, Sophie organiseert en Flore, net als haar mama een echt babbelkous, houdt zich bezig met de gasten. “Zonder dat we er veel woorden aan moeten vuil maken, voelen Sophie en ik elkaar perfect aan, en dat is echt fantastisch.”

ANDREW HEALEY (48), papa van Marianne (8), Natasja (8) en Ellen (6)

Foto's Jonas Lampens / Yorick Jansens

Nieuw-Zeelander Andrew Healey (48) is zelfstandig marketingconsulent. Zijn vrouw Lisbeth Jacobs (39) werkt als Corporate Technology Manager bij Bekaert. Ooit waren ze het typische drukbezette carrièrekoppel, maar toen Andrew ontslagen werd, zagen ze de kans schoon voor een grondige gezinsreorganisatie.
“Het is druk momenteel”, zucht Andrew. Lisbeth is het buitenland, ik renoveer het studentenappartementje dat we net hebben gekocht en net nu krijg ik ook nog een grote opdracht binnen van een klant. Sorry, het zal moeten wachten tot na 1 september”, heb ik gezegd.
Andrew is een vlijtige vader die zijn huishouden onder controle heeft. “Dat is niet altijd zo geweest”, glimlacht hij, “ooit waren we het klassieke voorbeeld van een gezin met twee werkende ouders. Allebei voltijdse banen met veel verantwoordelijkheid en zakenreizen. Het was constant jongleren. In de keuken hing een kalender waarop we allebei onze reizen aanduidden.
De afspraak was: wie het eerst zijn reizen op het bord schreef, had voorrang. De ander moest zich maar aanpassen. Als een van de kinderen ’s ochtends ziekjes aan tafel kwam, keken we elkaar angstig aan. ‘Ik heb een vergadering straks, en jij?’. Zoals bij veel gezinnen met werkende ouders zat er geen speling meer op onze gezinssituatie. “Beleven we hier eigenlijk nog wel plezier aan?” vroegen we onszelf soms af.

Geoliede machine
“En dan schenkt het leven je een geluk bij een ongeluk. In 2006 kreeg ik plots pijn in mijn borst. Te hoge cholesterol, met vernauwde slagaders als gevolg. Twee weken later lag ik in het ziekenhuis voor een drievoudige overbrugging. En toch probeerde ik toen nog met de chirurg te onderhandelen om mijn operatie in te plannen volgens een geplande reis voor het werk.”
“Enkele maanden later kwam de tweede mokerslag: de economische crisis liet zich voelen en plots was ik mijn baan kwijt. Dit was voor ons een cruciaal moment. We werden verplicht na te denken over hoe het verder moest. Opnieuw een job zoeken en in het gekende plaatje vervallen, of eerst rustig nadenken over hoe we onze toekomst als gezin verder wilden vormgeven.
Het duurde niet lang voor we tot de conclusie kwamen dat zelfstandig worden een oplossing kon bieden. Lisbeth zou zich op haar carrière toespitsen, ik zou van thuis uit werken en de zorg voor de kinderen op mij nemen.”
De wissel van het rollenpatroon is niet evident, zegt Andrew. “Het is niet gemakkelijk om buiten je traditionele rol te functioneren. Nog te vaak ga ik wat te dominant met de kinderen om. ‘Het is zo en niet anders!’. Terwijl Lisbeth veel sneller iets gedaan krijgt omdat ze rustig blijft. Het is een leerproces, ook voor mij.”
“Intussen loopt alles als een geoliede machine. ’s Morgens sta ik als eerste op, maak ik ontbijt en breng ik de kinderen naar school. Mijn werkdag duurt van negen tot vier. Intussen doe ik ook de was of boodschappen. ’s Middags eten de kinderen meestal thuis, dus dan kook ik voor hen. Lisbeth komt ’s avonds vaak pas tegen halfacht thuis, dus neem ik ook de avondroutine voor mijn rekening.”
“Voor ons is het overduidelijk: de kinderen zijn gelukkiger en wij minder gespannen. Twee jaar geleden dwong het leven ons tot reflectie. Vandaag dragen we de vruchten van onze keuzes.
Binnenkort verhuizen we zelfs naar Shanghai omwille van Lisbeths carrière. Ook daar zal ik thuis werken. Voor de kinderen is het een enorme opportuniteit: naar een internationale school gaan, Engels én Mandarijn leren. De beslissingen die we twee jaar geleden hebben genomen, laten ons nu toe om onze kinderen veel meer te bieden dan we ooit hadden kunnen vermoeden.”

Written by sabineclappaert

September 6, 2010 at 2:22 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: