Obiter Dictum

Notes on the adventure of life.

(6) Vergeten stukjes

leave a comment »

Elk verhaal kent een einde en ook ons avontuur van Antwerpen naar Banjul is ondertussen afgelopen. Achttien dagen, 7213 ongelofelijke kilometers en zes landen later zijn we terug op gekende grond. De stoffige rugzakken zijn geleegd, de slaapzakken terug op zolder geduwd en de vuile was weer proper. De auto waarin we drie weken lief en leed hebben beleefd blijft als enige getuige van ons avontuur achter in Banjul, waar het binnenkort onder de hamer gaat ten bate van ons gekozen goed doel: het aanstellen van een gynaecoloog in de kliniek van Kartung.

Familie en vrienden wachten overal vol grootse verwachtingen op onze verhalen. Als ik hun hoopvolle gezichten zie, wens ik soms dat ik een glorieus verhaal met een imponerend Hollywood Happy End kon vertellen. Een einde vol vrolijk lachende kindjes op weg naar school, blakend gezonde moeders die maaltijden met drie voedselgroepen bereiden en ethische, efficiënte liefdadigheidsorganisaties die zich onvermoeibaar inzetten voor het lot van zwakkeren.  Maar zo netjes speelt Afrika het niet.  Een terugblik op deze ongelofelijke ervaring brengt een maalkolk van emoties met zich mee: blijdschap, trots, teleurstelling, twijfel, verwondering, hoop.

7000 kilometer dichter bij jezelf.

Reizen is leren, en elke reis brengt nieuwe lessen met zich mee. Deze reis bevestigde nogmaals dat te lang binnen je comfortzone vertoeven sluipend nare gevolgen kan hebben. “Te lang in een land verblijven doet geloven dat je groter bent dan je echt bent en maakt je kleiner dan je kan zijn.” Tot dit besef kwam ik op een verlaten strand ergens midden Mauritanië, na een helse eerste week vol confrontatie met mijn eigen netjes verpakte vooroordelen en irreële, zelfgecreëerde angsten.  Gestroopt van het laagje vernis dat we over ons dagdagelijks leven leggen, zonder de kronkels die we gemakshalve rond moeilijke onderwerpen weven, weg van onze gebruikelijk context, daar herontdekken we vergeten stukjes van onszelf. Daar leren we opnieuw  wie we echt zijn.

Ook de antropologiestudenten van de Vrije Universiteit Amsterdam, die meereisden om de groep deelnemers als onderwerp voor hun eindwerk rond groepsdynamiek te bestuderen, kwamen zekerlijk niet bedrogen uit. Een reizende konvooi van bijna honderd altruïstisch geïnspireerde Belgen en Nederlanders van alle ouderdommen en sociale achtergronden zorgt namelijk voor een interessante microkosmos. Sociale barrières vervagen, spelregels wijzigen, banden groeien en verstrengelen razendsnel. Soms waande ik me in een parallelle universum: een aflevering van Eiland Robinson, even later een verdwaalde episode uit Temptation Island. De studenten hadden zeker genoeg stof tot nadenken, al merkten velen onder ons met een glimlach op dat de veranderende groepsdynamieken vaak het sterkst binnen het groepje studenten zelf te merken viel.

Wantrouwen.

Daar stonden we dan met z’n allen op 21 oktober in Banjul: een kleurvol groepje Europeanen, breed glimlachend en trots met onze auto’s vol giften voor Afrika. Tijdens een vrolijke verwelkomingceremonie omringd door zingende kinderen en dansende vrouwen bedankt de organisatie ons voor onze steun. Even later ontvangt elk team een certificaat als bewijs dat ze de 7000 kilometer-durende reis succesvol hebben voltooid. En dan, net voor de beklijvende hitte in het verloederde receptielokaaltje ons te veel wordt, komt het hoofd van The Gambian Chamber of Commerce, de organisatie die het project rond microkrediet voor vrouwen dat wij origineel wouden steunen, de groep nog even toespreken. Want er was wantrouwen rond de oprechtheid van dit project bij sommige teams en daardoor hadden ze afgehaakt, zo had hij vernomen. Statig netjes in een kraakloos Khakipak spreekt hij de groep in foutloos Engels toe. Sinds 2007 is er reeds 7,000 Euro op de rekening ten behoeve van dit project gestort, verteld hij, en somt de bedragen van de cheques met bijhorende stortingsdatum netjes op. Maar 7,000 Euro daar kon de organisatie niet veel mee doen, vervolgde hij kalm. Er was meer nodig voor ze gestructureerde financiële ondersteuning aan ondernemende vrouwen kon bieden. En tot dan, concludeerde hij ietwat weemoedig, blijft het geld best gewoon op de rekening staan.

Verstomd veeg ik de druppels zweet van mijn voorhoofd. Ik denk aan de twintig dozen verbanden, talloze flessen ontsmettingsmiddel en andere medicatie achter in onze Land Rover en de ettelijke duizenden euro’s die onze auto misschien wel op de veiling zal opbrengen.Hopelijk kan Stichting Evenaar, de organisatie die de kliniek in Kartung wilt uitbouwen, wel “iets” met onze bijdrage . Wij volgen het alleszins nauwgezet op.

En zo komt er ook aan ons verhaal een einde. Wij zijn het er alleszins over eens: een ervaring als deze, zelfs met al zijn grillige hoeken en kantjes, dat wensen we iedereen die we lief hebben toe.

Alle foto’s van onze reis kan je vinden op http://sunshineshooters.wordpress.com/

Written by sabineclappaert

November 12, 2009 at 9:50 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: