Obiter Dictum

Notes on the adventure of life.

Fiesta van de liefde.

leave a comment »

sant-jordi-nb1

Ik zal hier spijtig genoeg niet kunnen zijn op 23 april. Dringende professionele verplichtingen, u begrijpt het wel, noodzaken me die week in Barcelona door te brengen. Niet dat ik een excuus nodig heb om naar Barelona af te zakken. Drie druppels regen is al genoeg om gehaast mijn spullen te pakken. Maar op 23 april heb ik nagenoeg 500,000 redenen om er naartoe te trekken. Want die dag viert men er “La Diada de Sant Jordi”, ook wel eens de Spaanse versie van Valentijnsdag genoemd.

Vernoemt naar “Sant Jordi”, patroon heilige van Catalunia die, zo gaat de romantische legende, een draak heeft verslaan die op het punt stond zijn tanden in een beeldschone prinses te slaan. Met zijn zwaard stak de moedige Sant Jordi de draak neer en uit diens bloed sprong er een struik met de bloedrode rozen. De mooiste ervan schenkt de heilige aan zijn dankbare prinses.

“The day of Lovers”, zo noemt men 23 april in Barcelona. De meest romantische dag in Europas meest romantische stad. De dag waarop mannen hun geliefde(n) een bloedrode roos schenken en vrouwen bedanken met het geven van een gepast boek. Vijfenveertig types rozen zijn er, elk symbool voor een van de 45 verschillende types liefde, van onmogelijke liefde en onvervulde liefde tot moederlijke liefde. En de boeken? 24 uur lang zullen ze verhalen van Don Quixote voorlezen. Honderden auteurs zullen tussen de massa hun boeken komen signeren. En zo zal het er aan toe gaan de hele dag door. Vier miljoen rozen zullen onze Latin Lovers schenken en een half miljoen boeken zullen de Spaanse dames hun Amores geven.  

We hadden het kunnen raden, niet, dat het de Spanjaarden zouden zijn die ons de ultiem erotiserende combinatie van een stad ondergedompeld in openbare liefdesverklaringen en literaire hoogstandjes zouden brengen?  Want liefde en taal, ze zijn zo verstrengeld als twee jonge verliefden. Zo verstrengeld zelfs, dat moderne psychologen de cerebrale cortex identificeren als beiden de linguïstische en erotische kern van de hersenen.

Dus laat maar staan ons beschaafde, ingetogen versie van Valentijnsdag, zeg ik. Met zijn vrieskoude temperaturen, opgefokte bouquets dure rode rozen gehaast op weg naar huis gekocht of de ridicule menu’s in overvolle restaurants. Geef mij maar Barcelona, met teenslippers kletsend door natte straten en een dag vol dramatisch gulle liefdesverklaringen. Geef mij de luide Spanjaarden die voor al wat vrouw is op hun knieën zullen zakken en lispelend hun eeuwigdurende liefde zullen verklaren. Geef mij een Ramblas met duizend stalletjes, luide muziek, t-shirtjes gevuld met peulende Spaanse borsten en rokjes met rollende Spaanse billen die zich voor niets schamen.

Maar laat 23 april ook niet al te snel komen. Geef me nog enkele dol drukke dagen en stille nachten om na te denken over de boeken die ik als kostbare deeltjes van mezelf zou wegschenken. Laat me nog even mijmeren over wie welk boek zou toekomen. Laat me twijfelen tussen grootste klassiekers en ongekende juweeltjes. Laat me twijfelen tussen de complexiteit van Kundera’s “Life is Elsewhere” en het hartverscheurende eenvoud van “Le Petit Prince” van Saint-Exupéry. Laat me nadenken over wie mijn diepste, kronkelende ik begrijpt en “Still Life with Woodpecker” van Tom Robbins toekomt. Laat me citeren uit “Shantaram”, laat me denken wie zou begrijpen waarom ik ze “My Traitor’s Heart” schenk en wie “Fire” van Anais Nin zou aankunnen.

Laat dus maar staan de Barolo “Vigna Colonello” uit 2001 en het duur driesterren etentje. Vergeet het setje Aubade lingerie en de haastig gekochte rode rozen. Geef mij maar een goedkoop vliegticket, een nog goedkoper hotel en een vochtige, rusteloze nacht in Barcelona. Geef me een gesprek met een wildvreemde Spanjaard, met z’n tweetjes hurkend op de trottoir voor een Salsabar om 1 uur ‘s nachts. Geef me de omhelzing van een dansende Spaanse Mamma, geef me Barcelona, dansend in een regenbui, verkleumde winterse voeten moedig in mijn teenslippers. Geef me mijn tien meest geliefde boeken, geef me tien wildvreemden, geef mij maar een dag zo intens dat mijn keel ervan toeknijpt en de tranen me in de ogen springen.

 

Written by sabineclappaert

April 16, 2009 at 12:57 pm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: